การควบคุมอารมณ์ไม่ใช่การตัดอารมณ์ออกไป
แต่มันคือ “ทักษะเชิงเทคนิค” ที่ป้องกันไม่ให้อารมณ์รบกวนการใช้เหตุผล
ในงานปฏิบัติจริง ความต่างระหว่างการตัดสินใจที่ดีและผิดพลาดมักอยู่ที่วินัยทางจิตแบบนี้
การควบคุมอารมณ์สำหรับผู้นำตั้งอยู่บน 3 กลไก:
1. แยก “ข้อเท็จจริง” ออกจาก “ปฏิกิริยา”
อารมณ์ไม่ใช่ปัญหา
แต่การนำอารมณ์ไปปะปนกับการตัดสินใจคือปัญหา
ผู้นำที่มีประสิทธิภาพรับรู้อารมณ์ของตัวเอง แต่ไม่ปล่อยให้ปฏิกิริยาทันทีทันใดไปบิดเบือนข้อเท็จจริง
ข้อเท็จจริงคือสัญญาณ
อารมณ์คือผลลัพธ์
การสับสนระหว่างสองสิ่งนี้ทำให้การตัดสินใจไม่นิ่ง
2. คง “จังหวะการตัดสินใจ” ให้เสถียร
อารมณ์ทำให้ตัดสินใจเร็วเกินไปหรือช้าเกินไป
ผู้นำที่ไม่ฝึกจะตอบสนองผิดจังหวะ
การควบคุมอารมณ์คือการรักษาจังหวะการตัดสินใจให้คงที่ แม้ในสถานการณ์กดดัน
จังหวะที่เสถียรคือข้อได้เปรียบเชิงกลยุทธ์: ป้องกันการเปลี่ยนใจฉับพลันหรือความระมัดระวังเกินเหตุ
3. เลือก “ทิศทาง” แทน “แรงกระตุ้น”
อารมณ์ผลักให้ตอบสนอง
ภาวะผู้นำผลักให้กำหนดทิศทาง
การตัดสินใจไม่ใช่ปฏิกิริยา แต่เป็นเส้นทางที่มีผลต่อภาระงาน ความเสี่ยง และลูกโซ่ของผลลัพธ์
การควบคุมอารมณ์ทำให้เลือกเส้นทางที่เหมาะสมที่สุด แม้แรงกระตุ้นจะบอกอีกอย่าง
องค์กรที่ไม่ปล่อยให้อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ กำหนดการตัดสินใจ
จะเสถียรกว่า เร็วกว่า และอ่านง่ายกว่า
นี่ไม่ใช่เรื่องนิสัย แต่เป็นทักษะที่ “ฝึกได้”
และในระบบที่ซับซ้อน มันคือหนึ่งในเครื่องมือทรงพลังที่สุดในการป้องกันความผิดพลาดราคาแพง