ความล้มเหลวของการเปลี่ยนผ่านดิจิทัลส่วนใหญ่ไม่ได้เกิดจากขาดเทคโนโลยี
แต่เกิดจากสมมติฐานที่ผิดว่า “หน้างานต้องปรับตามซอฟต์แวร์”
ความจริงคือ ต้องทำตรงข้าม
องค์กรที่แข็งแรงออกแบบระบบที่เคารพ:
• ความเป็นจริง
• วิธีการทำงาน
• จังหวะ
• ข้อจำกัด
• ข้อยกเว้น
หน้างานไม่ใช่ตัวแปร
แต่เป็น “แม่แบบของการออกแบบระบบ”
-
งานจริงซับซ้อนกว่าทุกรูปแบบบนกระดาษ
กระบวนการบนไวท์บอร์ดดูราบรื่น
แต่ในชีวิตจริงต้องรับมือกับ:
• เหตุไม่คาดคิด
• การตัดสินใจเล็กๆ นับไม่ถ้วน
• สภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป
• การหยุดชะงัก
ซอฟต์แวร์ที่ไม่เข้าใจความซับซ้อนนี้ จะสร้างความแข็งทื่อที่ทำให้การไหลของงานพังลง
-
เครื่องมือควรเสริมสิ่งที่ทีมทำได้ดี ไม่ใช่แทนที่
ทีมงานสร้าง “ทางลัดฉลาดๆ” ตามธรรมชาติ
ระบบที่ดีไม่ลบสิ่งเหล่านั้น — แต่นำมาทำให้เป็นมาตรฐาน
ระบบที่แย่กลับลงโทษมัน
นวัตกรรมไม่ได้มาแทนที่มนุษย์
แต่มาเสริมสิ่งที่มนุษย์ทำได้ดีอยู่แล้ว
-
หน้างานเผยข้อยกเว้น — และข้อยกเว้นคือความจริงของงานจริง
กระบวนการส่วนใหญ่ไม่ได้ล้มเหลวในกรณีปกติ
แต่มักล้มเหลวใน “ขอบเขต”
ระบบที่ดีต้องคาดการณ์:
• สิ่งที่เกิดบ่อย
• สิ่งที่เกิดเป็นครั้งคราว
• สิ่งที่เกิดไม่บ่อยแต่สร้างความวุ่นวายใหญ่
ถ้าซอฟต์แวร์ไม่รองรับข้อยกเว้น ทีมจะหาทางหลีกเลี่ยง
และพวกเขาทำถูกแล้ว
-
ดิจิทัลต้องรองรับความหลากหลาย ไม่ใช่ลบทิ้ง
วิธีทำงานของแต่ละทีมต่างกันตาม:
• เวลา
• สถานที่
• ลูกค้า
• ข้อจำกัดของวันนั้น
การบังคับให้ทุกอย่างเหมือนกันทำให้องค์กรอ่อนแอ
การรองรับความหลากหลายทำให้มันแข็งแรงขึ้น
ซอฟต์แวร์ไม่ใช่แบบจำลองให้ทีมทำตาม
มันคือเครื่องมือสนับสนุน
เมื่อระบบปรับตามหน้างาน องค์กรจะไหลลื่น
เมื่อหน้างานต้องปรับตามระบบ องค์กรจะเปราะบาง